Leven met een NAH

Een interview met bewoner Yvan

Hoe zag je leven eruit voordat je in De Linde kwam wonen?
Ik was drankenhandelaar in Tienen, een job die ik met heel veel plezier deed. Ik woonde met mijn gezin in Grimde. Mijn vrouw had twee kinderen uit een vorige relatie en samen kregen we nog twee zonen: Nick en Benjamin.

In 2013 kreeg ik een beroerte. Daardoor kon ik niet meer praten en had ik door de zwakte aan mijn linkerzijde ook meer moeite om te bewegen. Gelukkig kon ik toen nog thuis blijven wonen. Een jaar later kreeg ik opnieuw een beroerte. In 2016 is mijn vrouw helaas overleden aan botkanker. In 2023 werd ik opgenomen in het ziekenhuis met ernstige longproblemen. Nadien bleek dat zelfstandig thuis wonen niet langer mogelijk was, waardoor ik hier ben komen wonen.

Weet je nog hoe het was om hier te komen wonen?
Dat was niet met volle goesting. Ik wilde liever thuis blijven, maar ik wist ook dat het niet anders kon.

Wat was in het begin het moeilijkst?
Mij goed kunnen uitdrukken. Ik ben altijd een echte babbelaar geweest. Plots niet meer kunnen spreken maakte het heel moeilijk om duidelijk te maken wat ik bedoelde. Gelukkig kan ik nu veel communiceren via mijn tablet.

Hoe ziet een gewone dag er voor jou uit?
Ik word meestal rond 6 uur wakker, maar blijf nog rustig in bed tot de verpleging rond 8 uur langskomt. Ik geniet van de stilte. Verzorgd worden is niet altijd fijn, maar achteraf doet het wel deugd. Daarna blijf ik meestal nog tot 11 uur in bed. Ik kijk filmpjes op Facebook of praat via mijn tablet met familie en vrienden.

Rond 11 uur sta ik op. Om 13 uur kijk ik graag naar het nieuws. In de namiddag heb ik bijna elke dag therapie: kinesitherapie, ergotherapie, logopedie of muziektherapie. Soms krijg ik ook bezoek. Rond 17.30 uur komt de verpleging voor de avondverzorging. Daarna kijk ik nog wat televisie of gebruik ik mijn tablet. Meestal ga ik rond middernacht slapen.

Wat vind je prettig aan het wonen hier?
Dat ik hier zoveel therapie krijg. Ik wil graag zo zelfstandig mogelijk worden. Daarnaast hou ik ervan om samen met de begeleiders te lachen en eens onnozel te doen.

Zijn er dingen die je minder fijn vindt?
Douchen vind ik moeilijk. Op de douchebrancard moeten liggen geeft me een bang gevoel. En ik mis ook dieren. Ik vind het jammer dat er hier geen huisdieren zijn.

Wat maakt dat je je hier thuis voelt?
Ondanks dat ik heel erg blij ben dat ik hier kan blijven, voelt mijn eigen appartement toch het meest als mijn thuis. Ik voel me hier in zekere zin ook thuis en ben dankbaar voor de plek die ik hier heb, maar niets kan helemaal hetzelfde gevoel geven als je eigen appartement.

Wat mis je het meest aan thuis zijn?
Mijn eigen plek en mijn vijf katten.

Wie zijn belangrijke mensen voor jou?
Mijn zoon Benjamin en mijn vriendin Maryvonne. Zij komen me gelukkig heel vaak bezoeken.

Hoe hou je contact met familie en vrienden?
Via Facebook en door de bezoekjes die ik krijg. Ik vind het altijd leuk als mensen van vroeger mij opnieuw contacteren om even bij te praten.

Wat geeft je kracht of moed?
Als de beurs goed staat voor mijn beleggingen. 😊

Welk advies zou je geven aan iemand die hier net komt wonen?
Luister naar het advies van het personeel. Dat heeft mij door de jaren heen al veel geholpen.

Is er iets waarvan je zou willen dat anderen beter begrijpen over leven met NAH?
Het moeilijkste vind ik dat ik als zelfstandige ondernemer zoveel hulp moet aanvaarden. Ik deed vroeger alles zelf. Nu heb ik die hulp echt nodig, en dat blijft soms moeilijk om te accepteren.

Hoe zie je de toekomst?
Mijn grootste droom is nog altijd om opnieuw naar huis te kunnen. Daarom blijf ik hard oefenen om zelfstandiger te worden, bijvoorbeeld om opnieuw zelf te kunnen stappen en naar het toilet te gaan. Ik verlang ernaar om weer wat meer vrijheid te hebben, eens naar de winkel te kunnen gaan en zelf keuzes te maken.

Cookies nodig

Sorry, om deze functionaliteit te gebruiken moet je eerst de bijhorende cookies aanvaarden.